1

می خواهم چرت و پرت بنویسم، می خواهم چون گوسان در به در آوازه خوان و سه
تار زنان راه جاده های خاکی رو در پیش بگیرم، می خواهم بروم و بروم و
بروم ... سکون بوی مرگ می دهد.
حال و روز برگ پاییزی زرد رنگی که با هر ذره باد خزانی به سویی می لرزد
را می دانی؟ من همان حس رو دارم که حتی نمی داند کدامینش به زمین خواهند
افکندش.

2                     
دوباره باز منم و وحشت تنهایی که مرا خواهد کشت، دوباره منم و چنگ محزون
تارهی وجود. دوباره منم و فشار بی امان قلبم . دوباره منم و کابوس تنها
در خاک آرمیدن ... می شنوی؟ همه ی ترس هایم را می توانی از نگاه خیره و
موهای سپیدم بخوانی،فقط اگر خوب بنگری. دوباره باز وحشت تنهایی دارد مرا
می کشد .

3
سکوت، سکوت و سکوت ... چیزی جز سکوت و من و اتاق تاریک و میزنیست و
یادم رفت بگویم غرش گاه گاه ماشین ها در غروب روزی در اواخر زمستان...و باران تندی که در حال باریدن است.
خدایا چه بی تنهایی بزرگی، چه همراهان ساده و پاکی ... من و باران و سکوت و ...
زمین خشک هم چون لبان من چشم انتظار بود اما انتظارش به ثمر رسید اما من چه؟، آن چشم دوخته بر پاره ابرهای بی رمق و این چشم دوخته به یک بوسه!
غرور تنم را اینجا دور از آب و آبادی و سبزه و هیاهو فریاد می زنم، اینجا میان
تنهایی خود و باران  و  نور کم چراغ مطالعه در غروب...
اینجا منمو منو من و او و او ... اویی که می دانم هست و اویی که امید
دارم روزی بیاید.
او که بیاید و حاشیه های پر رنگ تاریکی را از دور قلبم پاک می کند، با
شمعی در دست که هیچ بادی یارای خاموشی اش نباشد ... و همان خدایی که در
این نزدیکی است.
سکوت و سکوت وسکوت، من و من و من و روزی در انتهای زمستانی دیگر.فریادهای
شادی سر خواهم داد، شاید برای افتادن در سراشیبی و یا سربالایی زندگی ...
و این زمستان  چه نامهربان بود با من و خاک و ریگ و بیابان ... دانه های
باران را بر ما نبخشید که شاید از گناه کرده و ناکرده مان باشد، اما نه !
گناه من چه دخلی به سکوت و بیابان و ریگ و خارهای مرد اینجا دارد؟
گفتم خار، اینجا در این پادگان سکوت و خورشید و خشکی ، این خارها از همه
مردترند، مرد به معنی مقاوم نه جنس، یادت باشه!
اینجا خارها به من و تو و دست خشکی زده و صورت آفتاب سوخته من می خندند و
کم طاقتی نسل بشری را به سخره می گیرند.

4
بشود که او برای یاری به سوی ما آید، از برای آزادی به سوی ما آید، از
برای رامش به سوی ما آید، از برای آمرزش به سوی ما آید، از برای تندرستی
به سوی ما آید، از برای پیروزی به سوی ما آید، از برای زندگی خوش به سوی
ما آید، از برای راستی به سوی ما آید. "پاره ای از مهرنیایش از اوستا"

اسفند ... دوباره اسفندی دیگر از راه رسید، همه ی این اسفند ها برای من
نقاط بزرگی در زندگی ام بوده اند و شیرین ترین آن اسفند 89 بود که من قلم
به دست از هویت و خودم نوشتم، اسفندی که بزرگترین انسان را شناختم و
دیگر اسفندهای زیبایم ...
چه زود یک سال گذشت،... چه دیر گذشت.
اسفند امسال من نیستم .. او هم نیست ... سال پیش من بودم او نبود .2 سال پیش من نبودم اویی هم وجودنداشت...

سال دیگر را نمی دانم ...

عید نزدیک می شود در آخرین روزهای سال دل دلتنگم... دفتر خاطراتم در آخرین روزهای سال سفید مانده... همه ی این یک سال رو دارم مرور میکنم... همه چی زود اتفاق افتاد و حالا منمو و دوری و انتظاری تلخ و فکری سر در گم... منمو و دوراهی .. شاید راهو اشتباه اومدم...

به هر حال ... امیدوارم سال خوبی داشته باشید ... واسه من که هیچ بوی عید نمی آید .. شما شاد باشید و خوش بگذرانید ... به امیدی سالی خوب و پر از خوبی....